તારું નામ દઉં

શ્રદ્ધા ફળે જો એને તારું નામ દઉં,
ખુદા મળે જો એને તારું નામ દઉં.

કોરા-કટ કાગળમાં સૂકાભઠ શબ્દો,
લાગણી સળવળે જો એને તારું નામ દઉં.

દિલને થીજવતી આ ઠંડી શૂન્યતા,
બરફ ઓગળે જો એને તારું નામ દઉં.

હવે આ આગમાં કશુંયે ના હોમશો,
ભડકે બળે જો એને તારું નામ દઉં.

એટલે....

• તારી યાદ એટલે
  સવારે મારા ઓરડામાં
  વેર વિખેર કાગળના ડૂચાઓમાં
  ડૂસકાં ભરતી
  કવિતા.
  
• સૂર્ય એટલે
  પોતાનીજ આગમાં
  સળગ્યા કરતું
  કો’ક અન્ય પણ છે
  એવી સાંત્વના.
  

કલંક

મારા ગર્ભના પોલાણમાં
પ્રસરી રહ્યું છે
વેરાન રણ

લીલાછમ્મ થવા મથતાં
મારા સ્ત્રીત્વને
નિર્મૂળ કરી દે છે
એનો ભૂખાળવો ઝંઝાવાત

પણ
મને તો ગમે છે
ભૂરાંભમ્મર ઝાંઝવા
અને
પ્રસવની પીડા પણ

એથી જ
અવતારું છું
રોજ
એકાદ-બે ઝાંઝવાં

કલંકોને ધોતી રહું છું
એ રીતે...

શોધ

વરસાદમાં ઝબકોળાયેલા
શહેરની વચ્ચે ઊભો છું
હું--
કોરોકટ્....
મારા હિસ્સાનું આકાશ તો
પોતાની પાંખોમાં સમેટીને લઈ ગયું છે કોઈ
પંખી.
હથેળીમાં થીજેલું વાદળ લઈ
હું
ભટક્યા કરું છું
હવે
મારા હિસ્સાના સૂર્યને
શોધવા....

સંબંધ

સંબંધની
બટકણી ડાળ પરથી
ખરતાં રહ્યાં
મારાં સપનાઓ
એક પછી એક...
હવે
થાક લાગે છે
નવા ફળદ્રુપ પ્રદેશની શોધમાં
ભટકવાનો...

સવાર

સવાર
એટલે
તકિયાને
તકિયા તરીકે
સ્વીકારી લેવાનો સમય...

સંહાર.....

રાતનો આસવ ઘોળી
ચકચૂર,
અલ્લડ,
બેફામ..
મારી પાંપણોનાં દ્વાર તોડી
અતિક્રમે
તારી સ્મૃતિ-
સંહાર એની પ્રકૃતિ
સુંવાળા સ્વપ્નોનો સ્વાંગ રચી
મને ભરમાવે
ને પછી પોતાના વિકરાળ પંજાથી
મને ચૂંથ્યા કરે
રાત આખી-
આખરે જંગ જીતે
ને
મારા અસ્તિત્વના પરાજિત ગઢ પર
લહેરાવે
વિજય-પતાકા
સવારે હું શ્વેત ચાદરમાંથી
સમેટું
મારી સ્વસ્થતાના
કણસતાં ટુકડાઓ....

મૌન

તારા મૌનનો પહાડ
લાંઘું એટલો વધે ....

મોતી...

તારી નફરતના અતલ દરિયામાં ગોતા મારી,
જો !
હું સમજણનું મોતી ગોતી લાવ્યો ..

છેવટે...

વાસ્તવિકતાના કાળમીંઢ પાષાણો
અને
મારા સ્વપ્ન સાગરના ઉન્મુક્ત
મોજાંઓ...
છેવટે તો
નર્યાં ફીણ ....

મારો પરિવાર..

મારો પરિવાર એટલે
સાંજ...
દરિયો...
રેતી...
ઉદાસી..
અને
હું..

તરસ..

મારી જીવલેણ તરસની ચરમસીમા
અને
તારા પ્રતિભાવનું એક બુંદ....
જાણે આખું જીવન તર-બતર !

યુદ્ધ..

કાળી રાતની યુદ્ધ-ભૂમિ પર
તારા સ્વપ્નોની સેનાએ મારી નિઃશસ્ત્ર ઊંઘ પર હલ્લો કર્યો..
મારી ઊંઘનું સામ્રાજ્ય તહસ-નહસ...
ને
તારી યાદની કાળ-કોટડીમાં
હું બંદીવાન સમ્રાટ...