Monday, July 31, 2006

શોધ

વરસાદમાં ઝબકોળાયેલા
શહેરની વચ્ચે ઊભો છું
હું--
કોરોકટ્....
મારા હિસ્સાનું આકાશ તો
પોતાની પાંખોમાં સમેટીને લઈ ગયું છે કોઈ
પંખી.
હથેળીમાં થીજેલું વાદળ લઈ
હું
ભટક્યા કરું છું
હવે
મારા હિસ્સાના સૂર્યને
શોધવા...

11 comments:

Suresh said...

આ કાવ્યનું રસ્સ દર્શન કરાવશો?
શું અભિપ્રેત છે તે સમજાયું નહીં.

વિવેક said...

ગચકાબોર શહેરની વચ્ચે કોરાંકટ ઊભા રહેવાની અભિવ્યક્તિ સરસ છે... બીજાઓને પોતાના હિસ્સાનો સૂર્ય મળશે કે નહીં એ તો ખબર નથી... પણ તમને તમારા હિસ્સાનો સૂર્ય મળી રહે એવી શુભેચ્છાઓ...

Anonymous said...

દરિયા કિનારે તરસ્યા અને વધતી તરસ સમાન આ અભિવ્યક્તિ ઘણું ખરું શબ્દહીનતા તથા આંતર્યાત્રા તરફ દોરી જાય છે ....

ગૂઢાર્થમાં જીવનના અર્થ શોધવાની આ મથામણનો ક્યાંય અંત દેખાતો નથી, ડી સાહેબ !!

જો વાચકની આ સ્થિતિ હોય, તો રચનાકારની મન:સ્થિતિની તો કલ્પના જ કરવી રહી !!

હાર્દિક શુભેછાઓ સ: (કારણ કે 'આભાર'ને અહીં સ્થાન હોય તેમ લાગતું નથી !!)

લખતાં રહેજો, નિયમિત ... !!

Anonymous said...

dee
m waitin 4 ur next creation....

Anonymous said...

સરસ ...
ધર્મેશભાઇ.

Anonymous said...

bahot badi chot khayee hai...jaldi bahar aa jao.

time is cure for everything.

good luck..

શુભેચ્છક

Anonymous said...

Dee, sundar abhivyakti!!

Keep it up!


UrmiSaagar
www.urmi.wordpress.com

વણઝારો said...

સરસ રચના.

શુ આ પંખી ની તુલના કોઈ છોકરી સાથે કરી શકુ ??

વિવેક said...

પોતાના હિસ્સાના સૂર્યની વાત રમેશ પારેખની યાદ અપાવે છે... કવિ! ક્યાં છો? ભીંજાવાની ક્ષણોમાંથી નીકળ્યા હો તો જાણ કરું કે અમે રોજ છત્રી-રેઈનકોટ લઈને આવીએ છીએ, પણ નવી કવિતાનો વરસાદ નથી ભીંજવતો કે નથી દઝાડતો નવા શબ્દોનો સૂર્ય!

Kinjal Shah said...

આટલો સુન્દર બ્લોગ ચાલુ કરવા બદલ અભિનન્દન!

Anonymous said...

સરસ...ધર્મેશભાઈ.....વીજળીને ચમકારે મોતી પરોવ્યા છે...હાર્દિક શુભેચ્છાઓ.સુંદર સલોણી રચનાઓએ તરબતર કરી દીધો ...પણ અહીંયાંતો સૌ કોઈ છત્રીથી જાત ઢાંકી ફ્રરે છે...આ ચોમાસું કોને પેશ કરું......??????? બાબુ રબારી અમદાવાદ.........